Η σύγχρονη Ερέτρια είναι μια από τις πρώτες πόλεις που ιδρύθηκαν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος και βρίσκεται στον τόπο της ομώνυμης, παραθαλάσσιας πόλης των αρχαίων χρόνων. Το σχέδιο έγινε το 1834 από τον Εδουάρδο Σάουμπερτ και έχει αρκετές ομοιότητες με τα σχέδια Αθηνών και Πειραιά.
Η νέα πόλη δέχθηκε αρχικά τους πρόσφυγες από τα κατεστραμμένα Ψαρά και, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, πρόσφυγες από την Σμύρνη και την νήσο του Μαρμαρά. Οι τελευταίοι μετέφεραν στην νέα τους πατρίδα την βυζαντινή εικόνα της Παναγίας της Παραβουνιώτισσας η οποία φυλάσσεται στον σημερινό, σχετικά μικρό ναό στην ανατολική συνοικία της πόλης.
Ο χώρος του έργου βρίσκεται δίπλα στον υφιστάμενο ναό, στη θέση που προοριζόταν από το αρχικό σχέδιο για την ανέγερση ενοριακού ναού. Το πρόγραμμα επιδιώκει να καλύψει τις ανάγκες μιας ενορίας στη σημερινή εποχή. Εκτός από τον χώρο λατρείας προβλέπονται χώροι για συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις, γραφεία και βιβλιοθήκη.
Η διάταξη είναι ισόγεια και αποτελείται από τρεις βασικές ενότητες σε μια σχετικά ελεύθερη, ασύμμετρη τοποθέτηση γύρω από την κεντρική αυλή που είναι προσπελάσιμη από διάφορες κατευθύνσεις. Η επικοινωνία μεταξύ των ενοτήτων γίνεται κάτω από γραμμικό στέγαστρο.
Ο ναός τυπολογικά βασίζεται σε μεταβατικό τύπο του σταυροειδούς ναού με τρούλο. Τα πλάγια κλίτη καλύπτονται με γραμμικούς, ημικυλινδρικούς θόλους που τονίζουν την διάσταση του μήκους. Στην βόρεια πλευρά του ναού προσαρτάται παρεκκλήσιο στο οποίο θα φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας.
Το όλο συγκρότημα έχει χαμηλό όγκο και στεγάζεται με δώματα. Ξεχωρίζουν οι θολωτές στεγάσεις του κεντρικού και εγκάρσιου κλίτους και του τρούλου που υλοποιούνται με επικάλυψη χαλκού. Οι όγκοι είναι γενικώς με απλές γεωμετρίες, αδρές επιφάνειες και ελάχιστο διάκοσμο.
2009 –
